KOPERNIK STORY - Paulina Paluszkiewicz

W sławnym mieście Toruniu, przy Wisły potoku
Urodził się Kopernik w 1473 roku
Nazywał się Mikołaj, po ojcu imię w spadku
Gdyż ojciec z kolei, imię miał po dziadku.
Wczesną wiosną (?) raz pierwszy otworzył oczęta
Już wtedy poznać było - postać będzie wielka.

Nim jednak dorosłego przekroczył życia progi
Nim zaczął pracować, prawnicze wdziewać togi
Nim rewolucyjne swoje teorie ludziom jawił
Jak każdy mały chłopiec - broił i się bawił.

Niedługo jednak trwały bezstroskie te lata
Gdyż tatuś jego drogi był odszedł z tego świata
I wtem wuj Watzenrode opieką objął go
A wpływ na całe życie Mikusia miało to.

Zdmuchnięta na torcie osiemnasta świeczka
Znaczyła że czas będzie opuścić wujaszka
NIepoznając się jeszcze na jego osobie
Puszczono go pod Wawel - niech studiuje sobie.
Więc zgłębia arkana całej astronomii
Poznawał tajniki ludzkiej anatomii
Kraków to jednak w życiu jego chwilka
Dopiero we Włoszech studiował lat kilka.
I tak zawzięcie się uczył w Ferrarze
Że w końcu osiągnął doktorat swych marzeń.

Jak widać we Włoszech nie żył zbyt marnie
Lecz jednak powrócił do Polski, na Warmię
Sześć lat przesiedział u wuja w Lidzbarku
Tam leczył i radził - miał głowę na karku
Lecz nagle spakował swe rzeczy do worka
I jako kanonik ruszył do Fromborka
Tam stworzył zasady pieniężnej reformy
Gdyż nieobce mu były prawa ekonomii
I choć reformę zawdzięczamy jemu
To sława za nią przypadła innemu...
Lecz nie miał czasu Kopernik się troskać
Gdyż przyszło mu Olsztyna obrońcą wnet zostać
Bo na olsztyński zamek napadli Krzyżacy
Lecz wnet ich Polacy pokonali cacy.
Obronili zamek, Krzyżaków przegnali
A włościami poczęli rozporządzać sami.
Kopernik więc spokojnie mógł się zająć pisaniem
W tym ruchu planet analizowaniem.

I liczył Mikołaj, mierzył, obserwował
I "O obrotach ciał" wreszcie napisał trzy słowa...
Trzy słowa? Przecież! Rewolucyjna rozprawa!
Kopernik jednak zwlekał, przejęła go obawa...
Bo astronom biedny rozgłosu się lękał
Gdy jego osoba nie była przeklętą!
Lecz w końcu mistrz uległ namowom wielu
I dzieło swoje ogłosił, publicznie powielił.

By pracę jego poznała całość świata
Czekano długo - całe cztery lata
Czekali długo, lecz byli cierpliwi
Gdy tezę poznali - oczami przewrócili!
Bo oto wieść nowa gruchnęła w Europie
Że Ziemia się kręci jak małpa w ukropie
Że Słońce to gwiazda w bardzo lśniącej zbroi
I że się kręci w kółko a nie w miejscu stoi.

Kopernik wydania zobaczyć nie zdążył
Gdyż w śmierci ramionach biedak się pogrążył
Lecz to dzięki niemu cały świat już wie
Że Ziemia się kręci, no a Słońce nie!

MOJA SZKOŁA (frag.) - Anna Malinowska

A oto my - trzy szczerbate siedmioletnie dziewczątka o uśmiechach jak księżyc w pełni. Trzymamy się pod boki, a nasze oblicza (stanowiące zresztą istną ekspozycję stomatologiczną) jasno mówią, jakie to jesteśmy dumne i radosne. Czujemy się jakby cały świat leżał u naszych stóp. Na ramionach dźwigamy tryumfalnie opasłe, pstrokate tornistry; w tle widnieje brązowy budynek szkoły - chwalebna przyczyna naszej radości, cichutko szemrzą (zapewne) fontanny.